Teatr

Moja droga aktorska była ciężka. Po szkole poszłam z pięcioma kolegami z roku do teatru w Bielsku-Białej. Pierwsza moja rola w życiu to była Maryna w "Weselu" Wyspiańskiego. Tam poznałam co to intryga i fałsz, czym teatr potrafi być za kulisami. Na szczęście rok później Zygmunt Hübner ściągnął mnie do Teatru Wybrzeże. Zagraliśmy „Pierwszy dzień wolności" Kruczkowskiego, który jednocześnie wystawił Teatr Współczesny w Warszawie. U nas Jana grał Cybulski, tam Łomnicki. Jednak to my pojechaliśmy w 1960 r. na Teatr Narodów w Paryżu, bo Łomnicki był dla nich nikim, a Cybulski już światową sławą.

Uwielbiałam Zbyszka, ale partnerem teatralnym był trudnym. Z tekstem zwykle na bakier. Ja nauczyłam się całej scenicznej sytuacji, końcówek jego kwestii, po których się odzywam. Jemu to kompletnie wisiało. Trzeba się było do niego dostosować. Wybrzeże to był awangardowy zespół. Potrafiliśmy, w 1962 r., w głębokiej komunie, grać o 22 „Jonasza i błazna" Broszkiewicza, szaloną satyrę na władzę. Hübner był chyba wtedy jedynym bezpartyjnym dyrektorem teatru w Polsce. Gdy ta bezpartyjność się władzy przejadła dyrektorem został Jerzy Goliński. Powiedział mi: - „Za 20 lat to teatry będą się o ciebie biły, ale teraz nic dla ciebie nie mam". Wyrzucił mnie i... zrobił mi tym największą przysługę na świecie. To było jak cios obuchem w łeb, od którego człowiek się budzi.

Gdyby nie to do dziś bym pewnie  straszyła w teatrze Wybrzeże

nie wypłynęłabym na szersze wody filmu, i TV, i estrady, i teatru a z cała pewnością nie byłabym rozpoznawalna w Polsce i jest absolutnie pewne, że nie byłoby tej strony. Jednak było ciężko, zwłaszcza pierwsze 10 lat juz w Warszawie, bez stałego etatu. Miałam jednak wielkie przebicie, mieszkanie - własne pól segmentu na Sadybie, które zbudowali moi rodzice na spółkę z moim wujkiem inżynierem budowlańcem. Parałam się więc popularnie mówiąc chałturami - filmem II, dogrywaniem w  różnych teatrach. Podstawą jednak była estrada którą uprawiam do dziś. Od 27 lat w Teatrze SYRENA z tego 16 lat na etacie teraz już tylko trochę. Z uwagi na dowód osobisty mogę już grać niewiele w tego typu teatrze, który z  różnych powodów przestał być teatrem rewiowym, a  właśnie w rewii można powiedzieć święciłam umiarkowane tryumfy do czasu do czasu, jak również w komediach i farsach. Byłam w czołówce tego teatru.

Gdzieś tak 6 lat po moim przyjeździe do Warszawy wyszłam drugi raz za mąż, ponieważ moje poprzednie rozpadło się - nie wytrzymało oddalenia. Drugie zaś też rozpadło się po nie długim czasie absolutnie z mojej winy. Okres mojego pobytu w teatrze Syrena za dyrektora Witolda Filera i Zbigniewa Korpoleweskiego, wspominam jako najszczęśliwszy w moim życiu, była wspaniała atmosfera, dużo grałam i miałam  szczęście być w teatrze, za kulisami, w garderobie i na scenie  z takimi  wspaniałymi gwiazdami jak:  Hanka Bielicka, Irena Kwiatkowska, Alina Janowska, Lidia Korsakówna, Ewa Szykulska, Krysia Sienkiewicz, Kazio Brusikiewicz, Bogdan Lazuka, Tadeusz Pluciński, Roman Kłosowski, Tadeusz Wojtych, Andrzej Gawroński,  a w dodatku chyba nie przesadzę jeżeli powiem że ze wszystkimi przyjaźniłam i tak jest do dziś. Również  młodzi w każdym razie przy mnie Wojciech Bilip, Zbyszek Kozłowski, Andrzej Jurek, Ania Deka, Beata Romanowska, Agata Gawrońska, Hania Kochanska, Jola Litwin, Hania Orsztynowicz, Bela Olejnik, Bogus Koprowski, Marta Walesiak, Beata Jankowska i inni którzy niech mi wybaczą, że ich nie wymienię.

W tym też teatrze od 10 lat jestem przewodnicząca koła ZASP. W  ZASPIe jestem od 1958 roku  w jego władzach od 1980 ponieważ osobny rozdział mojego życia to praca społeczna.

Brałam też udział w jubileuszu Hanki Bielickiej. Na zdjęciu powyżej od lewej: Romek Kłosowski, Władek Grzywna, Beata Jankowska, ja i Joasia Wizmur.

Grałam często w bajkach, bardzo to lubię, przeważnie czarownice , stąd tyle ich na mojej stronie - pewnie jest mi bliska ta osobowość... a nawet na pewno!